MCP. A2A. WebMCP. NLWeb. ANP. AP2.
Jeśli śledzisz Agentic Web od kilku miesięcy, te skróty pojawiają się coraz częściej i coraz bardziej przeplatają się w jednym akapicie. Brzmi jak ekosystem który urósł szybciej niż dokumentacja.
Ten artykuł rysuje mapę. Nie tłumaczy każdego protokołu od zera — do tego służą wcześniejsze artykuły serii i Słownik Agentic Web. Tłumaczy relacje: który protokół rozwiązuje który problem, gdzie się pokrywają, gdzie się uzupełniają, i co wdrożyć w jakiej kolejności.
Cztery pytania które porządkują mapę
Zanim porównania — cztery pytania które każdy protokół musi odpowiedzieć:
Kto komunikuje się z kim? Agent z narzędziem? Agent z agentem? Agent ze stroną? Strona z agentem?
Gdzie działa połączenie? Po stronie serwera, w przeglądarce, przez sieć między organizacjami?
Co jest jednostką wymiany? Wywołanie funkcji, zadanie, pytanie w języku naturalnym, manifest?
Kto to zdefiniował i kto adoptował? Anthropic, Google, Microsoft, W3C — każdy ze swoją społecznością i tempem adopcji.
MCP — warstwa narzędziowa
Kto z kim: agent ↔ narzędzie / serwis zewnętrzny
Problem który rozwiązuje: agent chce użyć zewnętrznego narzędzia (baza danych, API, system plików, kalkulator) bez pisania osobnego konektora dla każdego narzędzia.
Jak: serwer MCP wystawia Tools, Resources i Prompts przez JSON-RPC. Klient MCP (agent) wywołuje narzędzia przez standardowy protokół. Jeden klient działa ze wszystkimi serwerami. Jeden serwer działa z wszystkimi klientami.
Transport: stdio (lokalnie) lub Streamable HTTP (przez sieć).
Kto stworzył: Anthropic. Pod Linux Foundation od grudnia 2025. Adoptowany przez OpenAI, Google, Microsoft.
Stan adopcji: 97 milionów pobrań SDK miesięcznie. Ponad 5800 serwerów w ekosystemie. Claude Desktop, ChatGPT, Gemini, Cursor, VS Code — wszystkie obsługują MCP po stronie klienta.
Gdzie nie działa: między agentami (do tego A2A). W przeglądarce dla konkretnej strony (do tego WebMCP).
A2A — warstwa orkiestracji
Kto z kim: agent ↔ agent
Problem który rozwiązuje: masz wiele agentów AI — jeden do obsługi klientów, drugi do analizy danych, trzeci do raportowania. Jak delegują sobie zadania bez custom kodu dla każdej pary?
Jak: każdy agent publikuje AgentCard pod /.well-known/agent.json — plik JSON który opisuje co agent potrafi, jak się z nim komunikować, jakich danych potrzebuje. Orkiestrator czyta AgentCards i deleguje Task — ustrukturyzowane zlecenie z wejściem, oczekiwanym wyjściem i statusem. Zadania mogą być synchroniczne lub asynchroniczne (agent pracuje godzinami, orkiestrator sprawdza status i odbiera wynik).
Transport: HTTP, standard request-response lub long polling dla async.
Kto stworzył: Google. Pod Linux Foundation. Ponad 50 partnerów przy premierze (Salesforce, SAP, Workday, Atlassian i inni).
Stan adopcji: wczesna faza. Integracje enterprise dostępne od połowy 2025. Shopify, Stripe ogłosiły wsparcie. W ekosystemie enterprise szybko rosnące.
Relacja z MCP: komplementarne. A2A koordynuje pracę między agentami. Każdy z tych agentów używa MCP do połączenia z narzędziami. Stos pełny = MCP + A2A.
Gdzie nie działa: dla narzędzi zewnętrznych (to MCP). W przeglądarce (to WebMCP).
WebMCP — warstwa przeglądarkowa
Kto z kim: agent ↔ strona internetowa w przeglądarce
Problem który rozwiązuje: agent który chce coś zrobić na stronie internetowej musi dziś klikać w piksele przez Playwright — kruche, wolne, kosztowne. WebMCP pozwala stronie zadeklarować co potrafi zrobić jako zestaw narzędzi.
Jak: dwa API przeglądarkowe.
Declarative: dodajesz atrybuty do formularzy HTML:
<form toolname="search_flights"
tooldescription="Wyszukaj loty">
<input name="origin">
<input name="destination">
</form>Imperative: JavaScript rejestruje narzędzie przez navigator.modelContext.registerTool(...). Agent wywołuje navigator.modelContext.getTools() żeby zobaczyć co strona potrafi, potem wywołuje narzędzia jak funkcje.
Transport: przeglądarkowy — działa tylko gdy użytkownik ma stronę otwartą w Chrome/Edge z obsługą WebMCP.
Kto stworzył: Google (inicjatywa), wspólnie z Microsoftem. Inkubowane przez W3C Web Machine Learning Community Group. Chrome 146 Canary (za flagą), Edge 147.
Stan adopcji: eksperymentalny. Brak stable release. Firefox i Safari — bez ogłoszonych planów. Cloudflare udostępnił WebMCP w Browser Run. Produkcyjne wdrożenia: 2026 Q3-Q4 jako najwcześniejsza realistyczna data.
Kluczowa różnica od MCP: WebMCP działa TYLKO w przeglądarce, TYLKO gdy użytkownik ogląda stronę. MCP działa niezależnie od przeglądarki, przez sieć, 24 godziny. Google opisuje to tak: „MCP to infolinia firmy. WebMCP to ekspert w sklepie.”
Gdzie nie działa: po stronie serwera (to MCP). Między agentami (to A2A).
NLWeb — warstwa konwersacyjna strony
Kto z kim: agent → strona (pytanie w języku naturalnym)
Problem który rozwiązuje: agent chce wiedzieć co strona oferuje, ale nie chce parsować HTML ani czekać na WebMCP. NLWeb wystawia endpoint /ask — agent pyta po polsku lub angielsku, strona odpowiada JSON-em.
Jak: strona wystawia endpoint /ask?q=pytanie. Używa Schema.org jako bazy wiedzy (to co już masz dla SEO). Odpowiada w naturalnym języku lub JSON. Opcjonalnie: /mcp endpoint — każda instancja NLWeb jest też serwerem MCP.
Transport: standardowy HTTP GET/POST. Brak specjalnego klienta.
Kto stworzył: Microsoft (R.V. Guha, ten sam który stworzył RSS i Schema.org). Ogłoszony na Build 2025.
Stan adopcji: produkcyjny. Shopify, Eventbrite, TripAdvisor — wdrożone. Yoast SEO — integracja w nowych wersjach. WordPress: wdrożenie przez plugin lub REST API.
Relacja z MCP: każda instancja NLWeb jest jednocześnie serwerem MCP przez endpoint /mcp. Jedno wdrożenie, dwa protokoły.
Relacja z WebMCP: komplementarne z innej strony. NLWeb obsługuje pytania informacyjne (co tu jest, jakie masz produkty). WebMCP obsługuje akcje (dodaj do koszyka, zarezerwuj termin). Razem pokrywają pełen zakres agent-readiness strony.
ANP — warstwa sieciowa (przyszłość)
Kto z kim: agent ↔ agent (między organizacjami, zdecentralizowane)
Problem który rozwiązuje: A2A zakłada że agenty znają się nawzajem (masz AgentCard). ANP rozwiązuje problem discovery — jak agent Twojej firmy może znaleźć i nawiązać kontakt z agentem innej firmy bez wcześniejszej konfiguracji.
Kto stworzył: GoDaddy i W3C. Wczesna propozycja, nie standard.
Stan adopcji: bardzo wczesny. Standard do śledzenia, nie do wdrażania produkcyjnie.
Mapa protokołów agentowych — MCP, A2A, WebMCP, NLWeb i gdzie każdy pasuje
Mapa relacji
┌─────────────────────────────┐
│ UŻYTKOWNIK / CZŁOWIEK │
└──────────────┬──────────────┘
│ interakcja
┌──────────────▼──────────────┐
│ HOST / APLIKACJA AI │
│ (Claude Desktop, ChatGPT) │
└──┬──────────────────────┬───┘
│ MCP │ A2A
┌────────────▼─────────┐ ┌─────────▼──────────┐
│ SERWERY NARZĘDZI │ │ INNE AGENTY AI │
│ (GitHub, Postgres, │ │ (agent analizy, │
│ Webflux Słownik) │ │ agent raportu) │
└──────────────────────┘ └────────────────────┘
Strona internetowa
│
┌──────────┼──────────────┐
│ │ │
WebMCP NLWeb MCP
(w przeg- (/ask, Schema) (/mcp endpoint)
lądarce)Praktyczna tabela: który protokół dla jakiego przypadku
| Chcę… | Protokół |
|---|---|
| Agent ma wywołać bazę danych / API / system plików | MCP |
| Agent ma podzielić zadanie między inne agenty | A2A |
| Strona ma odpowiadać na pytania agentów przez sieć | NLWeb |
| Strona ma umożliwić agentowi akcje w przeglądarce | WebMCP |
| Agenty różnych firm mają się odkryć bez konfiguracji | ANP |
| Agent ma zapłacić za coś autonomicznie | AP2 |
Co implementować dziś, co obserwować
Implementuj dziś:
MCP — jeśli budujesz agentów lub narzędzia. Pełna produkcja, kompletna dokumentacja, ogromna społeczność. Artykuły 1-6 tej serii dają wszystko co potrzebujesz.
NLWeb — jeśli masz stronę na WordPress z Yoastem. Aktualizacja pluginu + endpoint /ask. Produkcyjne wdrożenia istnieją. Wzrost agent-readiness bez zmiany architektury.
Obserwuj i eksperymentuj:
A2A — jeśli planujesz systemy multi-agent. Adopcja w enterprise rośnie szybko. Dla stron WWW staje się widoczne gdy agenty zakupowe zaczną delegować między sobą. SDK stabilne, warto zacząć.
WebMCP — jeśli budujesz strony transakcyjne (sklepy, rezerwacje, formularze). Eksperymentalne, ale kierunek jest jasny. Deklaratywne API (atrybuty HTML) można wdrożyć teraz — nie złamie nic, a gdy Chrome stable zaadoptuje, strona będzie gotowa.
Śledź, ale nie wdrażaj produkcyjnie:
ANP — zbyt wczesne stadium. Architektura ma sens ale standard nie jest ustabilizowany.
Jeden organizm, wiele warstw
Najważniejszy wniosek z tej mapy: te protokoły nie konkurują — obsługują różne warstwy tej samej architektury.
Pełny stos agentowy dla organizacji która serio traktuje Agentic Web wygląda tak: agenty komunikują się przez A2A (orkiestracja). Każdy agent używa MCP do połączenia z narzędziami (narzędziowa). Strony firmowe mają NLWeb żeby agenty mogły je pytać (konwersacyjna). Formularze i akcje na stronach implementują WebMCP żeby agenty mogły działać (przeglądarkowa).
To nie jest jeden protokół do wyboru. To są cztery warstwy które można wdrażać niezależnie i w dowolnej kolejności — każda dodaje wartość bez blokowania pozostałych.
Zamknięcie serii
Seria „MCP na części pierwsze” zaczęła się od pytania: co tak naprawdę dzieje się w „kablu” między agentem a narzędziem?
Siedem artykułów później masz pełną odpowiedź: trzy role i capability negotiation, trzy prymitywy i ich schematy, JSON-RPC 2.0 jako fundament, ewolucja transportu od stdio przez SSE do Streamable HTTP, OAuth i least privilege, działający serwer PHP który możesz wdrożyć jutro, i mapa protokołów która pokazuje gdzie MCP kończy a inne standardy zaczynają.
USB dla modeli AI to metafora. Mamy nadzieję że teraz wiesz co jest w środku kabla.
Słownik — wszystkie pojęcia z serii: MCP · A2A · WebMCP · NLWeb · ANP · JSON-RPC · Streamable HTTP · SSE · OAuth dla agentów · Agent manifest · AP2
