Model dostaje ciąg tokenów i zwraca ciąg tokenów. Kiedy mówimy, że agent wysłał maila, sprawdził stan zamówienia albo wywołał narzędzie — nie zrobił tego model. Zrobił to zwykły kod, który przeczytał wyjście modelu, uznał je za prośbę o wywołanie i tę prośbę wykonał.

Ten kod jest jedynym miejscem w całym systemie, w którym cokolwiek naprawdę się dzieje. I jedynym, w którym cokolwiek da się zatrzymać.

Ta seria jest o nim.

Dziesięć artykułów — od tego, co dzieje się między dwoma wywołaniami modelu, przez warunki zakończenia, definicje narzędzi, obsługę błędów i stan, po agentów działających w tle i architektury wieloagentowe. Każdy artykuł jest samodzielny. Razem opisują warstwę, którą trzeba napisać samemu, niezależnie od tego, jakiego modelu użyjesz.

Rdzeń jest agnostyczny wobec narzędzi — mechanizmy, nie klikanie po interfejsie. Frameworki i platformy zmieniają się co kwartał, pętla nie zmieniła się od początku.

Jeśli czytałeś Anatomię agenta AI — tamta seria pokazuje, z czego agent jest zbudowany, ta pokazuje, jak to działa w ruchu. Jeśli czytałeś Anatomię LLM — tamta kończy się na granicy modelu, ta zaczyna dokładnie za nią. Jeśli zaczynasz tutaj, zacznij od artykułu pierwszego. Bez frameworków na siłę, bez „wystarczy podpiąć narzędzia", z linkami do słownika przy każdym nowym pojęciu.