W opisach grafów wykonania punkt zatwierdzenia przez człowieka wymieniany jest obok agentów, funkcji i routerów jako pełnoprawny typ węzła. Na tym zwykle się kończy — a to jest jedyny typ węzła o właściwościach, których nie ma żaden inny.
Czym jest węzeł zatwierdzenia
Element grafu wykonania, który zatrzymuje przebieg i czeka na decyzję człowieka, zanim wykonanie przejdzie dalej.
Trzy właściwości odróżniające go od pozostałych węzłów
Przepustowość, której nie da się skalować. Węzeł obliczeniowy zwielokrotnisz, agenta uruchomisz w pięciu kopiach, człowieka nie. Dołożenie drugiego nie daje tego samego węzła, tylko dwa różne, z różną oceną tej samej sprawy.
Opóźnienie liczone w godzinach, nie sekundach. Wszystko, co da się zrobić przed tym węzłem, powinno zdarzyć się przed nim — po nim zaczyna się kolejka.
Niezawodność malejąca z użyciem. Funkcja wywołana czterdziesty raz działa identycznie jak za pierwszym. Człowiek zapytany czterdziesty raz — nie.
Zależność, którą warto zapisać wprost
Im więcej krawędzi przechodzi przez węzeł zatwierdzenia, tym mniej znaczy każde pojedyncze przejście. Węzeł odzywający się przy każdej operacji komunikuje dokładnie to samo co brak węzła — z tą różnicą, że produkuje przy tym wpis w logu, z którego wynika, że ktoś podjął decyzję.
Kiedy ten węzeł zarabia na swój koszt
Przy nieodwracalności — wysłanie, usunięcie, płatność, publikacja, zmiana uprawnień. Przy rozstrzygnięciu wartościującym, którego graf nie umie podjąć: nie „czy to poprawne”, tylko „czy tego chcemy”. Przy wymogu zewnętrznym, gdy regulacja albo umowa wskazuje człowieka jako decydenta.
Poza tymi trzema przypadkami warto sprawdzić, czy węzła nie da się zastąpić granicą infrastrukturalną — ta jest tańsza i nie degraduje się z użyciem.