Pętla pyta, czy ten wykonawca ma kontynuować. Graf wykonania pyta o coś innego: który wykonawca zadziała następnie, z jakim stanem i pod jakimi warunkami. Pierwsze to iteracja lokalna, drugie koordynacja na poziomie systemu.
Czym jest graf wykonania
Topologia systemu agentowego, w której węzły wykonują pracę, krawędzie ograniczają dozwolone przejścia, a wybór konkretnej krawędzi zapada w czasie działania — na podstawie tego, co znaleziono po drodze.
Cztery elementy
Węzły — co istnieje. Nie tylko agenty: także funkcje deterministyczne, routery, złączenia i punkty zatwierdzenia przez człowieka. W dobrze zaprojektowanym grafie większość węzłów to zwykły kod.
Krawędzie — jakie przejścia są dozwolone i kto komu może przekazać pracę. Warto rozdzielić krawędź dozwoloną (część projektu) od wybranej (rozstrzygnięcie w czasie działania).
Stan wspólny — co płynie po krawędziach i jak rozstrzygane są konflikty zapisu. Stan grafu to prawda o zadaniu, kontekst węzła to wycinek, który dostał model.
Granice uprawnień — czego węzłowi nie wolno niezależnie od tego, co postanowi.
Kiedy ma sens
Dopiero gdy spełnione są trzy warunki naraz: praca trwa dłużej niż jeden przebieg, wymaga więcej niż jednej roli i potrzebuje budżetu oraz śladu audytowego. Jeśli którykolwiek nie jest spełniony, zwykle wystarcza pętla — czasem z kolejką.
Czego nie rozwiązuje
Graf agentowy nie znaczy, że agent robi, co chce — wybiera spośród przejść, na które pozwolono. Jeśli graf pozwala na wszystko z wszystkiego, to nie jest graf, tylko jedna wielka pętla z dodatkowymi kosztami.