Adres e-mail nadaje ci dostawca poczty. Numer telefonu nadaje operator. Identyfikator zdecentralizowany nie jest nadawany przez nikogo — należy do tego, kto ma odpowiedni klucz.
Czym jest DID
DID to standard W3C definiujący format identyfikatora, który nie wymaga centralnego rejestru ani pośrednika, a którego posiadanie da się udowodnić kryptograficznie. Identyfikator wskazuje na dokument DID zawierający klucze publiczne i punkty końcowe usług, pod którymi można się z podmiotem skontaktować.
Po co to agentom
Agent działający ponad granicami organizacji staje przed pytaniem, kto poświadcza jego tożsamość. Jeżeli robi to platforma, na której został zbudowany, to współpraca z agentem z innej platformy wymaga zaufania do cudzego dostawcy.
Identyfikator zdecentralizowany zdejmuje to pytanie: agent udowadnia tożsamość kluczem, nie referencją od pośrednika. Z tego rozwiązania korzysta Agent Network Protocol, budując na nim tożsamość w sieci agentów.
Poświadczenia weryfikowalne
Sam identyfikator mówi tylko, kto to jest. Uprawnienia i atrybuty — kto jest właścicielem agenta, jaki ma zakres działania, kto go certyfikował — niesie osobna warstwa poświadczeń weryfikowalnych, wystawianych przez podmioty trzecie i również podpisanych.
Gdzie ma sens, a gdzie nie
Ma sens przy współpracy ponad granicami organizacji i wszędzie tam, gdzie nie istnieje naturalny wspólny wystawca tożsamości.
Wewnątrz jednej organizacji zwykle prostsze jest oparcie tożsamości agenta o istniejący system zarządzania dostępem — identyfikator zdecentralizowany rozwiązuje tam problem, którego nie ma.
