zabójcza triada

Reguła mówiąca, że do wycieku danych przez agenta potrzebne są trzy rzeczy naraz: dostęp do danych prywatnych, kontakt z treścią z niezaufanego źródła i możliwość komunikacji na zewnątrz. Każda z nich osobno jest bezpieczna — dopiero komplet tworzy podatność.

W Polsce nazywane też:

zabójcza triadaśmiercionośna triadatrzy warunki wyciekutriada ryzyka agentowego

Większość reguł bezpieczeństwa agentów wymaga zrozumienia mechanizmu. Ta wymaga policzenia do trzech.

Czym jest zabójcza triada

Zabójcza triada to reguła opisująca trzy warunki, których jednoczesne spełnienie umożliwia wyprowadzenie danych przez agenta:

dostęp do danych prywatnych — poczty, dokumentów, bazy, poświadczeń,

kontakt z treścią z niezaufanego źródła — stroną internetową, wiadomością, plikiem od kogoś obcego,

możliwość komunikacji na zewnątrz — wysłania żądania, wiadomości, zapytania do wyszukiwarki.

Sformułowanie spopularyzował Simon Willison i przyjęło się ono jako praktyczna skrótowa reguła projektowa.

Dlaczego komplet ma znaczenie

Każdy z tych warunków osobno jest zupełnie normalny i nie tworzy zagrożenia.

Agent z dostępem do twoich dokumentów, który nie czyta niczego z zewnątrz, nie ma skąd wziąć instrukcji od atakującego. Agent czytający strony, ale bez dostępu do danych prywatnych, nie ma czego wynieść. Agent mający jedno i drugie, ale bez kanału wyjścia, nie ma jak.

Dopiero komplet trzech zamyka obwód: niezaufana treść dostarcza instrukcję, dane prywatne są w kontekście, a kanał wyjścia pozwala je wysłać.

Jak używać

Przy projektowaniu agenta wypisz, które z trzech zdolności ma. Jeśli ma wszystkie, odbierz jedną — to zwykle łatwiejsze niż uszczelnianie każdej z osobna, bo uszczelnianie wymaga przewidzenia wszystkich wariantów wstrzyknięcia, a odebranie zdolności nie wymaga niczego.

Najczęściej najtańszy do odebrania jest kanał wyjścia: agent może czytać z zewnątrz i pracować na danych, ale odpowiada wyłącznie do interfejsu, bez możliwości samodzielnego wysyłania żądań.

OWASP Top 10 dla aplikacji agentowychRecenzowany katalog dziesięciu najpoważniejszych zagrożeń dla systemów agentowych, oznaczonych od ASI01 do ASI10, opublikowany w grudniu 2025 przez projekt OWASP GenAI Security przy udziale ponad stu ekspertów. Zbudowany na rzeczywistych incydentach, nie na prognozach.Parytet informacjiWłasność punktu kontrolnego w której człowiek widzi w momencie decyzji dokładnie to co wie agent. Okno zgody chroni dokładnie tyle ile prawdy pokazuje — jeśli agent zna skutek którego nie wyświetla, pętla nadzoru jest rozerwana mimo że formalnie istnieje.Zerowe zaufanie dla agentówArchitektura bezpieczeństwa "never trust, always verify" dla agentów AI — każde żądanie agenta wymaga weryfikacji tożsamości i autoryzacji, niezależnie od lokalizacji sieciowej. Zero trust enforcement sprawia że governance CoE AI jest egzekwowalne technicznie, nie tylko na papierze.Wyciek poświadczeńNieautoryzowane ujawnienie poświadczeń uwierzytelniających — kluczy API, tokenów, haseł — przez agenta AI: przez złośliwy atak nakłaniający agenta do ich ujawnienia, błąd konfiguracji który przechowuje credentials niezabezpieczenie, lub włączenie ich do odpowiedzi przez nieuwagę. Moltbook case study: 1,5 miliona API keys w plaintext w bazie danych.Izolacja agentaZestaw mechanizmów izolacji środowiska wykonawczego agenta AI — ograniczających dostęp do zasobów systemu, sieci, danych i innych agentów — tak że kompromitacja lub błędne działanie agenta ma ograniczony zasięg i nie może się rozprzestrzeniać. Implementacja zasady defence in depth: nie eliminacja ryzyka, ale zawężenie jego konsekwencji.Pośrednie wstrzyknięcie instrukcjiWariant prompt injection w którym złośliwe instrukcje są ukryte w zewnętrznych danych które agent przetwarza w ramach zadania — stronach, mailach, dokumentach, bazach danych — nie w bezpośredniej komunikacji z użytkownikiem. Szczególnie groźny bo agent nie może odróżnić złośliwej instrukcji od legitymowanej treści, a atak jest trudny do wykrycia.Wstrzyknięcie instrukcjiAtak na system agentowy polegający na wstrzyknięciu złośliwych instrukcji w treść którą agent przetwarza — maile, dokumenty, strony internetowe — tak że agent wykonuje działania inne niż zamierzył użytkownik. Fundamentalna klasa zagrożeń wynikająca z tego że modele językowe nie odróżniają inherentnie "treści do przeczytania" od "instrukcji do wykonania".