Nie każdy krok agenta wymaga tych samych zdolności. Rozłożenie zadania na etapy to co innego niż wyciągnięcie trzech pól z odpowiedzi API — i nie ma powodu, żeby robił to ten sam model z tymi samymi ustawieniami.
Czym jest podział na planera i wykonawcę
Wzorzec, w którym pętla rozdziela dwie role. Planer analizuje zadanie i ustala kolejność kroków. Wykonawca realizuje pojedyncze kroki: wywołuje narzędzia, przetwarza wyniki, formatuje dane. Obie role mogą korzystać z różnych modeli i różnych ustawień.
Dlaczego to się opłaca
Planowanie zyskuje na modelu rozumującym i na szerszym kontekście. Wykonanie zyskuje na modelu szybkim, tanim i ustawionym na niską losowość, bo liczy się powtarzalność i trzymanie formatu. Zastosowanie najmocniejszego modelu do wszystkich kroków to najprostszy sposób na wielokrotne przepłacenie.
Drugą korzyścią jest ograniczenie liczby narzędzi widocznych na raz — wykonawca potrzebuje tylko tych, które dotyczą bieżącego etapu.
To nie to samo co system wieloagentowy
Planer i wykonawca to podział ról wewnątrz jednej pętli, z jednym stanem i jednym warunkiem zakończenia. System wieloagentowy zakłada osobne pętle komunikujące się ze sobą, z własnymi kontekstami i własnym cyklem życia. Ten pierwszy wzorzec jest znacznie prostszy w utrzymaniu i w większości zastosowań wystarcza.
Ryzyko
Plan ustalony na początku bywa nieaktualny po trzecim kroku, bo wyniki narzędzi zmieniają obraz sytuacji. Sensowna pętla pozwala planerowi wrócić do gry i skorygować kolejność, zamiast realizować plan do końca wbrew temu, co już wiadomo.