Jak zrobić stronę wyników wyszukiwania w Divi 5 — prosty szablon Search Results krok po kroku

Jak zrobić stronę wyników wyszukiwania w Divi 5 — prosty szablon Search Results krok po kroku

przez Łukasz | kwi 16, 2026

Przejdź do Strefy Agent-Readiness
Sprawdź inne narzędzia AI

Wyniki wyszukiwania to jeden z tych widoków, które zwykle działają „same”, więc łatwo je zostawić na domyślnych ustawieniach. Problem w tym, że kiedy użytkownik już z tej wyszukiwarki korzysta, to zazwyczaj naprawdę czegoś szuka. I właśnie wtedy domyślny, przypadkowy widok zaczyna boleć.

Bo jeśli ktoś wpisuje frazę w wyszukiwarce na stronie, to nie jest przypadkowym klikaczem. To użytkownik z intencją. A skoro ma intencję, to warto mu pokazać wyniki w sposób czytelny, spójny i normalnie zaprojektowany.

W Divi 5 da się zrobić własny szablon wyników wyszukiwania bez wtyczki i bez traktowania tego widoku jak technicznego dodatku. To bardzo dobry temat do serii „Zrób to w Divi 5”, bo znowu chodzi o jeden konkretny template, który robi jedną konkretną robotę.

W tym poradniku zrobisz prosty szablon Search Results krok po kroku.

Po co w ogóle robić własną stronę wyników wyszukiwania

 

Bo wyszukiwarka na stronie ma sens tylko wtedy, gdy da się z niej wygodnie korzystać.

Jeśli użytkownik wpisze hasło i trafia na:

  • przypadkowy układ,

  • źle sformatowaną listę,

  • zbyt mało czytelne wyniki,

  • albo stronę, która wygląda jak z innego motywu,

 

to samo pole wyszukiwania niewiele pomaga.

Dobra strona wyników wyszukiwania robi trzy rzeczy:

  • potwierdza, czego użytkownik szukał,

  • pokazuje wyniki w prosty sposób,

  • daje jasny kierunek, co zrobić dalej, jeśli wyników jest mało albo nie ma ich wcale.

 

To nie musi być rozbudowany system wyszukiwania. W większości projektów wystarczy porządny template.

Kiedy taki szablon robi największą różnicę

 

Najbardziej wtedy, gdy:

  • masz blog,

  • masz więcej podstron lub treści,

  • użytkownicy realnie korzystają z wyszukiwarki,

  • chcesz spiąć wyniki z resztą projektu.

 

Jeśli strona jest bardzo mała, ten widok nie będzie używany często. Ale jeśli masz już blog, archiwa, single posty i content, to wyszukiwarka przestaje być dodatkiem. Staje się kolejną częścią całego systemu.

Zanim wejdziesz do buildera

 

Najpierw ustal dwie rzeczy:

  • jak mają wyglądać pojedyncze wyniki,

  • co użytkownik ma zobaczyć, gdy wyników nie będzie.

 

To ważne, bo Search Results to tak naprawdę dwa widoki:

  • są wyniki

  • nie ma wyników

 

Jeśli nie zaplanujesz obu, połowa roboty zostanie niedomknięta.

Krok 1 — otwórz Theme Builder

 

Wejdź do:

Divi → Theme Builder

To właśnie tam powinien powstać szablon wyników wyszukiwania. Tak samo jak wcześniej:

  • footer,

  • single post,

  • archiwum kategorii,

  • strona 404.

 

Tu też nie budujesz zwykłej podstrony, tylko widok systemowy, który ma działać automatycznie dla określonego typu sytuacji.

Krok 2 — dodaj nowy template dla Search Results

 

Dodaj nowy template i wybierz warunek dla:

Search Results

To najważniejszy moment, bo od tej chwili możesz potraktować stronę wyników wyszukiwania jak normalny, projektowany element serwisu, a nie przypadkowy ekran WordPressa.

Krok 3 — zacznij od prostego nagłówka strony

 

Na górze szablonu dodaj sekcję z nagłówkiem.

Najprostszy układ:

  • tytuł,

  • krótki opis lub lead.

 

Dobrze działa coś w stylu:

Wyniki wyszukiwania

Sprawdź, co znaleźliśmy dla Twojego zapytania.

Albo bardziej konkretnie:

Szukasz czegoś konkretnego?

Poniżej znajdziesz pasujące treści z naszej strony.

Nie musisz robić z tego dużego hero. To nadal ma być widok roboczy, tylko po prostu uporządkowany.

Krok 4 — pokaż, czego użytkownik szukał

 

To bardzo pomaga orientacyjnie.

Jeśli da się wyświetlić wyszukiwaną frazę, warto to zrobić, bo użytkownik od razu widzi:

  • że system zrozumiał jego zapytanie,

  • że jest w dobrym miejscu,

  • czego dotyczą wyniki.

 

Dobrze działa prosty wariant typu:

Wyniki dla: „fraza”

To drobiazg, ale bardzo porządkuje cały widok.

Krok 5 — dodaj listę wyników

 

To serce całego template’u.

Na start najlepiej działa prosty układ listy albo kart, podobny do blogowego listingu:

  • tytuł,

  • excerpt lub krótki opis,

  • link do przejścia dalej,

  • opcjonalnie obrazek wyróżniający.

 

Jeśli chcesz najbezpieczniejszą wersję, zacznij od prostszej listy. Search Results nie musi wyglądać jak rozbudowana strona magazynowa. Ważniejsze jest to, żeby szybko dało się zeskanować wyniki.

Najczęściej użytkownik chce:

  • zobaczyć, czy coś pasuje,

  • kliknąć,

  • przejść dalej.

 

Nie trzeba mu tego utrudniać zbyt efektownym układem.

Krok 6 — nie przesadzaj z ilością informacji w jednym wyniku

 

To częsty błąd.

Kusi, żeby w każdym wyniku pokazać:

  • obrazek,

  • autora,

  • datę,

  • kategorię,

  • excerpt,

  • CTA,

  • breadcrumbs,

  • tagi,

  • czas czytania.

 

Ale wtedy wynik przestaje być wynikiem wyszukiwania, a zaczyna wyglądać jak ciężka karta contentowa.

Na początek spokojnie wystarczy:

  • tytuł,

  • krótki opis,

  • link.

 

Opcjonalnie miniatura, jeśli naprawdę pomaga.

Im prostszy układ, tym szybciej użytkownik zeskanuje stronę.

Krok 7 — zadbaj o stan „brak wyników”

 

To bardzo ważne.

Jeśli ktoś nic nie znajduje, nie możesz zostawić go z pustym komunikatem.

Dobra wersja „brak wyników” powinna:

  • powiedzieć jasno, że nic nie znaleziono,

  • zasugerować kolejny krok,

  • dać alternatywę.

 

Na przykład:

  • spróbuj innej frazy,

  • wróć na blog,

  • przejdź na stronę główną,

  • użyj formularza kontaktowego.

 

To właśnie tu Search Results mocno łączy się ze stroną 404. W obu przypadkach użytkownik trafia w ślepy zaułek i trzeba mu pokazać prostą drogę wyjścia.

Krok 8 — dodaj wyszukiwarkę także na stronie wyników

 

To bardzo sensowny ruch.

Jeśli ktoś wpisał złą albo zbyt wąską frazę, warto dać mu możliwość poprawienia zapytania od razu na tej samej stronie.

To jeden z tych małych detali, które realnie poprawiają użyteczność:

  • użytkownik nie musi wracać,

  • nie musi szukać pola wyszukiwania na nowo,

  • może od razu zmienić frazę.

 

W praktyce to często ważniejsze niż najbardziej dopracowany wygląd samej listy wyników.

Krok 9 — pilnuj spójności z blogiem i resztą strony

 

Search Results nie musi wyglądać identycznie jak archiwum bloga, ale powinno być z nim spójne.

Sprawdź:

  • typografię,

  • rytm kart albo listy,

  • wygląd linków i przycisków,

  • spacing,

  • szerokość treści.

 

Jeśli archiwum kategorii i single post już masz dopracowane, to wyniki wyszukiwania powinny naturalnie wejść w ten sam język wizualny.

Krok 10 — sprawdź wyszukiwanie na telefonie

 

Na mobile wyniki wyszukiwania mają jeszcze większe znaczenie, bo tam użytkownik zwykle skanuje szybciej i mniej cierpliwie.

Sprawdź:

  • czy wyniki nie są zbyt ciężkie,

  • czy tytuły dobrze się łamią,

  • czy excerpt nie jest za długi,

  • czy pole wyszukiwania nadal jest wygodne,

  • czy kliknięcie kolejnych wyników nie sprawia problemu.

 

Na telefonie bardzo dobrze działa prosty, pionowy układ. Im mniej kombinowania, tym lepiej.

Co powinno znaleźć się na dobrej stronie wyników wyszukiwania

 

W pierwszej wersji spokojnie wystarczą:

  • prosty nagłówek,

  • informacja o wyszukiwanej frazie,

  • lista wyników,

  • pole wyszukiwania,

  • stan „brak wyników” z podpowiedzią, co dalej.

 

To już jest dobry template.

Nie trzeba z tego robić rozbudowanego systemu filtrowania, jeśli celem jest po prostu uporządkowany widok wewnętrznej wyszukiwarki.

Najczęstszy błąd przy budowie Search Results w Divi 5

 

Najczęstszy błąd nie leży w samym builderze.

Polega na tym, że wyniki wyszukiwania są traktowane jak przypadkowy ekran techniczny, który „jakoś sobie poradzi”.

I wtedy:

  • nie ma kontekstu,

  • nie ma sensownego układu,

  • nie ma planu na brak wyników,

  • nie ma spójności z resztą serwisu.

 

Lepsza zasada:

to nadal jest część strony, a nie awaryjny widok systemowy.

Jak powinna wyglądać dobra pierwsza strona wyników wyszukiwania

 

Pierwsza wersja powinna być:

  • prosta,

  • czytelna,

  • szybka do przeskanowania,

  • spójna z blogiem i resztą strony,

  • gotowa zarówno na wyniki, jak i na brak wyników.

 

To wystarczy.

Wyszukiwarka na stronie nie musi być „zaawansowana”, żeby była użyteczna. Wystarczy, że nie przeszkadza i dobrze prowadzi dalej.

Agentic Web · Analiza

Agent wprowadza się do systemu. Microsoft to zapowiada — Google zrobił to po cichu

Na Build 2026 Microsoft pokazał Aion 1.0 — rodzinę modeli, która ma wstawić w pełni agentowe workflow bezpośrednio w Windows. To ten sam ruch, który Google wykonał kilka tygodni wcześniej, tyle że bez zapowiedzi. Dwie strategie dystrybucji agenta. Jeden kierunek: agent przestaje być aplikacją, a staje się warstwą systemu.

webflux.pl · hub Agentic Web · 6 czerwca 2026

W skrócie: Microsoft zapowiedział Aion 1.0 Plan — lokalny model 14B z 32K kontekstu, który ma wywoływać narzędzia, zarządzać plikami i orkiestrować sub-agentów wewnątrz Windows. To deklaracja, nie wydany produkt: trafi „w nadchodzących miesiącach", a wymagania sprzętowe nie zostały ujawnione.

Google nie zapowiadał — po prostu dociągnął lokalny model Gemini Nano do milionów instalacji Chrome między 20 a 29 kwietnia 2026. Przy okazji porządkujemy zamieszanie wokół protokołów: MCP i ACP nie są konkurentami — działają na różnych warstwach, a pytanie „czy Microsoft wpycha swój standard" jest źle postawione.

Co Microsoft faktycznie pokazał

2 czerwca 2026, na otwarciu Build, Microsoft przedstawił rodzinę modeli on-device o nazwie Aion 1.0. Pod marketingowym hasłem „unmetered intelligence" — inteligencja bez licznika — kryje się prosta idea: część pracy agenta przenieść z chmury na urządzenie, żeby nie płacić za każdy token i nie zależeć od połączenia. Rodzina ma dwa warianty, każdy pomyślany pod inną klasę sprzętu.

wariant lekki

Aion 1.0 Instruct

Mały model językowy (SLM) następnej generacji — szybszy i wydajniejszy od dotychczasowego systemowego SLM-a Windows. Pomyślany pod codzienną „inteligencję tekstową".

  • Streszczanie, przepisywanie, wykrywanie intencji, dostępność
  • Integracja z przeglądarką Edge
  • Preview już dziś w kanałach Edge Insider
  • Open weights na Hugging Face w lipcu 2026
wariant agentowy

Aion 1.0 Plan

Model reasoningu i tool-callingu 14 mld parametrów, 32K kontekstu. To on robi z Windows platformę agentową — ma dostarczać „w pełni agentowe workflow" lokalnie.

  • Rozumowanie nad intencją użytkownika
  • Wywoływanie narzędzi i zarządzanie plikami
  • Orkiestracja sub-agentów
  • Ships in-box z Windows „w nadchodzących miesiącach"

Różnica jest istotna i celowa. Instruct to koń pociągowy do drobnych zadań tekstowych, który ma działać wszędzie — Microsoft rozszerzył przy okazji Windows AI APIs poza NPU, także na CPU i GPU. Plan to coś zupełnie innego: to agent z prawdziwego zdarzenia, zaszyty w systemie operacyjnym, zdolny planować, sięgać po narzędzia i rozdzielać zadania na mniejsze podzadania. W kategoriach, których używamy w anatomii agenta AI, Aion 1.0 Plan to praktycznie podręcznikowy agent — pętla rozumowanie → wywołanie narzędzia → obserwacja → działanie — tyle że zamiast siedzieć w aplikacji w chmurze, mieszka w warstwie OS.

Sprawdź źródła — co jest faktem, a co zapowiedzią Oficjalny blog Windows Developer nie podaje minimalnych wymagań sprzętowych dla Aion 1.0 Plan. Krążąca w mediach liczba „NPU 40 TOPS" dotyczy rozszerzenia Windows AI APIs w ogóle, a nie samego modelu Plan. Open weights na Hugging Face dotyczą wyłącznie wariantu Instruct (lipiec 2026), nie Plan. I — co ważne dla dalszej części — Microsoft nigdzie nie potwierdził, że Aion używa MCP do tool-callingu. Traktujmy „in-box w Windows" jako zapowiedź z terminem „w nadchodzących miesiącach", nie jako produkt, który możesz dziś uruchomić.

Google zrobił to wcześniej — i nikogo nie pytał

Najciekawsze w ogłoszeniu Microsoftu nie jest to, co powiedział, tylko to, że ktoś inny zrobił to już w praktyce. Kilka tygodni przed Build, między 20 a 29 kwietnia 2026, Chrome dociągnął lokalny model Gemini Nano do dużej części uprawnionych urządzeń. Plik weights.bin wylądował w katalogu OptGuideOnDeviceModel w profilu użytkownika Chrome — bez pytania, bez fanfar. Model zasila przeglądarkowe funkcje AI: „Help me write" w polach tekstowych, wykrywanie scamów, streszczenia stron, sugestie grup kart.

To jest sedno kontrastu. Microsoft ogłasza z dużej sceny coś, co dopiero nadejdzie. Google po cichu wgrał wielkie modele na miliony maszyn i poinformował o tym dopiero, gdy deweloperzy sami znaleźli pliki. Dwie filozofie dystrybucji tej samej rzeczy: agenta w warstwie klienta.

A na Google I/O 2026 padła część druga tej układanki — Gemini Spark, opisany jako osobisty agent działający 24/7 w tle, podejmujący akcje w imieniu użytkownika, także poza samym urządzeniem. Do tego „information agents" w Search, które działają nieprzerwanie w tle i monitorują to, co dla Ciebie ważne. Jeśli zestawić to z tym, co pisaliśmy o Google I/O 2026 jako oficjalnej strategii Agentic Web, obraz robi się spójny: agent przestaje być czymś, co otwierasz. Staje się czymś, co jest zawsze włączone i zawsze obecne — w przeglądarce, w wyszukiwarce, w systemie.

Pytanie nie brzmi już „czy uruchomię agenta", tylko „co agent, który już działa na moim urządzeniu, jest w stanie zrozumieć i zrobić na mojej stronie". — i to jest pytanie o agent-readiness

MCP kontra ACP — czy Microsoft wpycha własny standard?

Przy Aion 1.0 pojawia się naturalne pytanie: jak ten lokalny agent wywołuje narzędzia? Tu trzeba uważać, bo łatwo o przekłamanie. W ogłoszeniu Intelligent Terminal — osobnej nowości z Build — Microsoft wprost wymienia protokół o nazwie ACP (Agent Communication Protocol), którym terminal dostarcza kontekst agentom. To kusi, żeby od razu ogłosić „Microsoft porzuca MCP na rzecz własnego ACP". Tylko że to byłby błąd kategorii.

MCP i ACP rozwiązują różne warstwy

Najprostsze ujęcie: MCP łączy agenta z narzędziami i danymi (integracja wertykalna — agent sięga w dół po API, bazę, plik), natomiast ACP łączy agentów ze sobą (integracja horyzontalna — agenci rozmawiają jak równy z równym). To nie są konkurenci o ten sam kawałek. W dojrzałym systemie wieloagentowym obie warstwy działają jednocześnie, na różnych granicach interakcji.

Protokół Twórca Warstwa Do czego służy Transport
MCP Anthropic wertykalna Agent → narzędzia, dane, API. „USB-C dla aplikacji AI". Standaryzuje dostęp do zasobów i pozwala przełączać dostawców modeli. JSON-RPC 2.0
A2A Google horyzontalna Agent ↔ agent między dostawcami i organizacjami. Bezpieczna współpraca i delegowanie zadań ponad frameworkami. JSON-RPC w HTTP POST
ACP IBM Research horyzontalna Agent ↔ agent wewnątrz organizacji. REST-natywna warstwa komunikatów, nacisk na prostotę i brak ciężkiego SDK. REST / HTTP

Z tego zestawienia wynika rzecz, której nie znajdziesz w nagłówkach: „ACP" to nie jeden byt. Klasyczne ACP pochodzi z IBM Research i dotyczy komunikacji agent–agent. Sam twórca IBM-owego ACP, Kate Blair, opisuje cel jako „zbudowanie HTTP komunikacji agentów" — i podkreśla, że ACP działa obok MCP, tak jak HTTP działa obok TCP/IP. To nie zastępstwo, to inna warstwa stosu.

Więc co właściwie robi Microsoft?

I tu uczciwa odpowiedź brzmi: nie wiemy jeszcze do końca — i to jest najważniejsza linia tego wpisu. Microsoft użył skrótu „ACP" w kontekście dostarczania kontekstu agentom w terminalu, co opisowo wygląda bliżej warstwy narzędziowej niż klasycznej komunikacji agent–agent w stylu IBM. Czy to to samo ACP, czy zbieżność nazw przy własnej implementacji Microsoftu? Oficjalne materiały tego nie rozstrzygają. Podobnie nie wiadomo, czy tool-calling Aion 1.0 Plan pójdzie przez MCP, przez wewnętrzny mechanizm Windows, czy przez jedno i drugie.

Dlatego pytanie „czy Microsoft na siłę wprowadza swój standard zamiast MCP" jest źle postawione. MCP i ACP nie rywalizują o to samo miejsce. Realne, sensowne pytania brzmią inaczej:

Po pierwsze — czy Microsoft w ogóle wystawi Aiona przez MCP, czy zbuduje zamkniętą, systemową warstwę tool-callingu, do której deweloperzy będą musieli się podłączać po jego stronie? Po drugie — jeśli ACP w wydaniu Microsoftu okaże się jednak osobną, firmową warstwą komunikacji, to czy to konsolidacja ekosystemu wokół otwartych standardów, czy raczej grodzenie własnego ogródka? Konsensus branżowy na połowę 2026 jest dość zgodny: MCP do narzędzi, ACP lub A2A do współpracy agentów — a najwięcej systemów produkcyjnych użyje kilku protokołów naraz. Plus warstwa narzędziowa. Plus tożsamość. Wojna „jeden protokół zwycięży" to wygodny nagłówek, ale rzeczywistość jest warstwowa, nie plemienna.

Czego tu świadomie nie przesądzamy Nie twierdzimy, że Aion 1.0 Plan używa MCP — Microsoft tego nie potwierdził. Nie zrównujemy też „ACP" z bloga Microsoftu z ACP od IBM Research; zbieżność nazwy nie przesądza o zbieżności protokołu. To są otwarte pytania, do których wrócimy, gdy pojawi się dokumentacja techniczna. Mapę wszystkich tych protokołów rozkładamy szczegółowo w osobnym wpisie.

Co to zmienia dla agent-readiness

Wszystkie te ruchy — Aion w Windows, Gemini Nano w Chrome, Spark w tle — prowadzą do jednego wniosku, który leży w samym sercu tego, czym zajmuje się webflux.pl. Dopóki agent był usługą w chmurze, „strona zrozumiała dla agenta" brzmiała trochę jak ćwiczenie teoretyczne. Gdy agent siedzi w systemie operacyjnym i działa nawet offline, ta sama teza staje się kwestią dystrybucji: agent, który czyta Twoją stronę, może być częścią systemu na milionach maszyn — nie jednym botem z jednego centrum danych, tylko domyślnym składnikiem każdego nowego laptopa.

To podnosi stawkę dwóch rzeczy, o których piszemy od miesięcy. Pierwsza to struktura: semantyczny HTML, schema.org, llms.txt, czytelne ścieżki akcji. Nasz własny eksperyment z Claude in Chrome pokazał, że agent radzi sobie o 40–60% lepiej na stronie zoptymalizowanej pod AI niż na identycznej wizualnie, ale „nieczytelnej" maszynowo. Druga to context engineering: model lokalny z oknem 32K nie ma luksusu wielkiego kontekstu chmurowego. Jeśli Twoja strona zmusza agenta do mielenia tysięcy linijek śmieciowego DOM-u, żeby dotrzeć do sedna, przegrywa z konkurentem, który podaje to samo zwięźle i czysto. Na urządzeniu każdy token kosztuje pamięć i czas, nie pieniądze — ale kosztuje.

Świadomie zostawiamy na boku jeden wielki wątek: bezpieczeństwo. Lokalny agent z dostępem do plików i tool-callingu to nowa, gruba powierzchnia ataku — Microsoft sam poświęcił temu sporą część Build, wprowadzając warstwę izolacji i tożsamości dla agentów. To temat na tyle obszerny, że rozłożymy go osobno na cyberflux.pl. Tu wystarczy zapamiętać jedno zdanie, które padło wprost z ust Microsoftu: problemem nie jest sam agent, tylko cały system, w którym agent działa — bo każda interakcja między agentem, człowiekiem, narzędziami i innymi agentami otwiera nową powierzchnię ataku. Trudno o lepszą walidację tezy, którą powtarzamy od początku istnienia cyberflux.

Agent przestał być produktem, który wybierasz. Stał się warstwą, która już tam jest. Pytanie brzmi tylko, czy Twoja strona jest dla niej widoczna.
Pytania i odpowiedzi

FAQ — Aion 1.0 i agent w systemie operacyjnym

Czym jest Aion 1.0 i czym różnią się jego dwa warianty?

Aion 1.0 to rodzina modeli AI działających lokalnie na urządzeniu, zaprezentowana przez Microsoft na Build 2026. Aion 1.0 Instruct to mały, szybki model językowy do codziennych zadań tekstowych, takich jak streszczanie, przepisywanie i wykrywanie intencji, dostępny w preview w Edge i jako open weights na Hugging Face od lipca 2026. Aion 1.0 Plan to model 14 miliardów parametrów z oknem kontekstu 32K, przeznaczony do rozumowania i wywoływania narzędzi, który ma trafić bezpośrednio do Windows i umożliwić w pełni agentowe workflow na urządzeniu.

Czy Aion 1.0 jest już dostępny do pobrania?

Tylko częściowo. Aion 1.0 Instruct jest dostępny w preview w kanałach Edge Insider już teraz, a jako model open weights na Hugging Face ma pojawić się w lipcu 2026. Aion 1.0 Plan został na razie jedynie zapowiedziany — ma trafić „w nadchodzących miesiącach" jako wbudowany element Windows na zdolnych urządzeniach, a Microsoft nie ujawnił jeszcze minimalnych wymagań sprzętowych tego modelu.

Jaka jest różnica między protokołami MCP i ACP?

MCP (Model Context Protocol, stworzony przez Anthropic) łączy agenta AI z narzędziami, danymi i API — to integracja wertykalna, czyli dostęp agenta „w dół" do zasobów. ACP (Agent Communication Protocol, rozwijany przez IBM Research) służy do komunikacji między agentami — to integracja horyzontalna. Nie są to konkurujące standardy, lecz protokoły działające na różnych warstwach stosu agentowego; w dojrzałych systemach wieloagentowych używa się ich równocześnie, często razem z protokołem A2A od Google do współpracy agentów między organizacjami.

Czy Microsoft porzuca MCP na rzecz własnego standardu?

Nie ma na to dowodów. Microsoft użył nazwy „ACP" w kontekście narzędzia Intelligent Terminal, ale nie potwierdził, że jest to ten sam protokół co ACP od IBM Research, ani nie ujawnił, jakim protokołem Aion 1.0 Plan będzie wywoływać narzędzia. Ponieważ MCP i ACP rozwiązują różne warstwy problemu, pytanie o „porzucenie MCP na rzecz ACP" jest źle postawione — to nie są wymienne standardy.

Dlaczego agent działający w systemie operacyjnym ma znaczenie dla mojej strony?

Gdy agent AI jest wbudowany w system operacyjny lub przeglądarkę i działa nawet bez połączenia z internetem, staje się domyślnym składnikiem milionów urządzeń. Oznacza to, że gotowość Twojej strony na odczyt przez agenta — czyli agent-readiness — przestaje być kwestią teoretyczną i zaczyna realnie decydować o widoczności. Strony z czytelną strukturą semantyczną, danymi schema.org i zwięzłą treścią są dla lokalnych agentów łatwiejsze do zrozumienia i obsłużenia, zwłaszcza że modele on-device pracują na ograniczonym oknie kontekstu.

Czytaj dalej w hubie Agentic Web

Sprawdź słownik pojęć Agentic-Web
Przejdź do Strefy Divi